Er zijn woorden waar onze cultuur geen raad meer mee weet. Zoals ‘onderdanigheid’. Het staat zo haaks op het ideaal van autonomie en assertiviteit, dat we het zijn gaan verafschuwen. Het roept associaties op van mishandelende vaders of moslimvrouwen die slaafs meters achter hun man over straat gaan. Dat de Bijbel het woord regelmatig en in positieve zin gebruikt, roept daarom bij veel christenen verlegenheid op. Wat God goed noemt, dat moet echter goed zijn. Maar hoezo? Wat is de schoonheid van onderdanigheid?
Gezag
Onderdanigheid vooronderstelt gezag. Het is het erkennen én positief waarderen van anderen boven je. Daar raken we ook direct de kern van de moeite die we hebben met onderdanigheid. We hebben moeite met onderdanigheid omdat we moeite hebben met gezag. Wie eerlijk is, voelt dat het verzet van de samenleving tegen onderdanigheid ook in zijn eigen hart schuilt. De rebellie tegen gezag in alle vormen zit diep, óók in een hart dat geleerd heeft te buigen voor het gezag van God en Zijn Woord. Het is daarom niet vreemd dat óók binnen kerken het appèl van deze oproep op allerlei manieren omzeild of ontkracht wordt. Zo beweert de recente Wetenschapsbijbel dat de hiërarchie tussen man en vrouw pas ontstaan is na de zondeval (en dus niet bij Gods oorspronkelijke bedoeling hoorde). De volgende stap laat zich dan raden: in Christus zijn deze verschillen afgedaan, zodat man en vrouw volkomen gelijkwaardig zijn (en dus ook dezelfde taken en functies kunnen vervullen in kerk en samenleving).
Wie verwijst naar de lastige oproep aan vrouwen om hun mannen onderdanig te zijn (Ef.5:22) krijgt meestal als repliek te horen dat Paulus in het vers ervoor ook schrijft dat we elkáár onderdanig moeten zijn… Alsof het dus inwisselbaar is. Maar zo mag je vers 21 niet lezen. Efeze 5:21 is de inzet van een programma dat in de verzen erna ontvouwd wordt: in allerlei verbanden van het leven dienen christenen onderdanig te zijn: vrouwen hun man (Ef.5:22), kinderen hun ouders (Ef.6:1), slaven hun meesters (Ef.6:5). Dat grotere verband laat ook gelijk zien dat onderdanigheid geen typisch vrouwending is. Het geldt voor elke christen. Als inwoner van Nederland wordt ik geacht de overheid onderdanig te zijn, als medewerker in een bedrijf dien ik mijn leidinggevende te gehoorzamen. Niet omdat ik ‘minder’ ben, maar omdat we nu eenmaal niet allemaal president of directeur kunnen zijn. Verschil moet er wezen. Zo zit de werkelijkheid in elkaar en dat is goed. Zelfs Jezus, de Heere der heren en Koning der koningen, was Zijn ouders onderdanig (Luk. 2: 51).
Onderdanige Zoon
En niet alleen Zijn aardse Vader, ook Zijn hemelse Vader. Misschien is dat wel het diepste geheimenis in de Drie-eenheid: dat gelijkwaardigheid, gezag en gehoorzaamheid samen gaan. In deze adventtijd horen we over de zending van Christus naar deze wereld. Vrijwillig en gehoorzaam verliet Hij het huis van de Vader om te zoeken en zalig te maken wat verloren was. Die gehoorzaamheid begon niet in Bethlehem, maar die leefde van eeuwigheid in het hart van de Zoon. Het was Zijn hoogste vreugde Zich te laten zenden: ‘Zie, Ik kom om Uw wil te doen, o God’ (Hebr. 10:7).
Het was enkele jaren geleden een grote discussie onder reformatorische theologen in Amerika: of Christus van eeuwigheid onderdanig is aan de Vader. Ik ben geneigd om die vraag bevestigd te beantwoorden. Met andere woorden: het patroon dat we tijdens Jezus’ omwandeling op aarde zien (de Zoon die de Vader gehoorzaamt), is een weerspiegeling van de verhouding binnen de Drie-eenheid Zelf. Niet dat de Zoon minder is dan de Vader (dat is de ketterij van de Arianen), maar wel dat Hij functioneel Zich in liefde aan de Vader onderwerpt. En raken we hier niet kern van ware onderdanigheid? Liefde die de ander uitnemender acht dan zichzelf. Wordt de schoonheid van Christus zo niet des te heerlijker? Macht en nederigheid tezamen, Leeuw en Lam tegelijk, Heer en Knecht ineen. Hoewel volkomen gelijk aan de Vader, van hetzelfde wezen, tegelijk in liefde onderdanig aan de wil van de Vader – als een rolmodel voor mensen op aarde. Vrouwen én mannen! Vrouwen: om in navolging van Christus hun mannen onderdanig te zijn: zoals Christus aan de Vader. Mannen: om in navolging van Christus hun vrouwen in liefde te leiden, zoals Christus de gemeente (Ef. 5:25).
Daar is één ding wel onmisbaar: dat ons hart is ingewonnen door de liefde van Christus. Zonder die liefde is onderdanigheid een farce, verhulde hypocrisie. Wat geldt voor Christus, geldt ook voor christenen: alleen de liefde maakt onderdanig. Zou dat niet de reden zijn dat wij zo’n moeite hebben met onderdanigheid: omdat de liefde ontbreekt? Alleen liefde maakt rebelse harten zacht. Dan ervaren we: ‘Mijn juk is zacht, Mijn last is licht’. Wat schittert die liefde, juist rond Kerst. Het doet een appèl op ons. ‘God is al nederig en de mens nog trots?’ (Augustinus) ‘Mijn juk is zacht, Mijn last is licht’. Zo wordt onderdanigheid een reflectie van de schoonheid van Christus en kunnen mannen, vrouwen en kinderen op duizend plekken en manieren iets weerspiegelen van de veelvuldige rijkdom en schoonheid van God en Zijn plan.
De schoonheid van onderdanigheid
Er zijn woorden waar onze cultuur geen raad meer mee weet. Zoals ‘onderdanigheid’. Het staat zo haaks op het ideaal van autonomie en assertiviteit, dat we het zijn gaan verafschuwen. Het roept associaties op van mishandelende vaders of moslimvrouwen die slaafs meters achter hun man over straat gaan. Dat de Bijbel het woord regelmatig en in positieve zin gebruikt, roept daarom bij veel christenen verlegenheid op. Wat God goed noemt, dat moet echter goed zijn. Maar hoezo? Wat is de schoonheid van onderdanigheid?
Gezag
Onderdanigheid vooronderstelt gezag. Het is het erkennen én positief waarderen van anderen boven je. Daar raken we ook direct de kern van de moeite die we hebben met onderdanigheid. We hebben moeite met onderdanigheid omdat we moeite hebben met gezag. Wie eerlijk is, voelt dat het verzet van de samenleving tegen onderdanigheid ook in zijn eigen hart schuilt. De rebellie tegen gezag in alle vormen zit diep, óók in een hart dat geleerd heeft te buigen voor het gezag van God en Zijn Woord. Het is daarom niet vreemd dat óók binnen kerken het appèl van deze oproep op allerlei manieren omzeild of ontkracht wordt. Zo beweert de recente Wetenschapsbijbel dat de hiërarchie tussen man en vrouw pas ontstaan is na de zondeval (en dus niet bij Gods oorspronkelijke bedoeling hoorde). De volgende stap laat zich dan raden: in Christus zijn deze verschillen afgedaan, zodat man en vrouw volkomen gelijkwaardig zijn (en dus ook dezelfde taken en functies kunnen vervullen in kerk en samenleving).
Wie verwijst naar de lastige oproep aan vrouwen om hun mannen onderdanig te zijn (Ef.5:22) krijgt meestal als repliek te horen dat Paulus in het vers ervoor ook schrijft dat we elkáár onderdanig moeten zijn… Alsof het dus inwisselbaar is. Maar zo mag je vers 21 niet lezen. Efeze 5:21 is de inzet van een programma dat in de verzen erna ontvouwd wordt: in allerlei verbanden van het leven dienen christenen onderdanig te zijn: vrouwen hun man (Ef.5:22), kinderen hun ouders (Ef.6:1), slaven hun meesters (Ef.6:5). Dat grotere verband laat ook gelijk zien dat onderdanigheid geen typisch vrouwending is. Het geldt voor elke christen. Als inwoner van Nederland wordt ik geacht de overheid onderdanig te zijn, als medewerker in een bedrijf dien ik mijn leidinggevende te gehoorzamen. Niet omdat ik ‘minder’ ben, maar omdat we nu eenmaal niet allemaal president of directeur kunnen zijn. Verschil moet er wezen. Zo zit de werkelijkheid in elkaar en dat is goed. Zelfs Jezus, de Heere der heren en Koning der koningen, was Zijn ouders onderdanig (Luk. 2: 51).
Onderdanige Zoon
En niet alleen Zijn aardse Vader, ook Zijn hemelse Vader. Misschien is dat wel het diepste geheimenis in de Drie-eenheid: dat gelijkwaardigheid, gezag en gehoorzaamheid samen gaan. In deze adventtijd horen we over de zending van Christus naar deze wereld. Vrijwillig en gehoorzaam verliet Hij het huis van de Vader om te zoeken en zalig te maken wat verloren was. Die gehoorzaamheid begon niet in Bethlehem, maar die leefde van eeuwigheid in het hart van de Zoon. Het was Zijn hoogste vreugde Zich te laten zenden: ‘Zie, Ik kom om Uw wil te doen, o God’ (Hebr. 10:7).
Het was enkele jaren geleden een grote discussie onder reformatorische theologen in Amerika: of Christus van eeuwigheid onderdanig is aan de Vader. Ik ben geneigd om die vraag bevestigd te beantwoorden. Met andere woorden: het patroon dat we tijdens Jezus’ omwandeling op aarde zien (de Zoon die de Vader gehoorzaamt), is een weerspiegeling van de verhouding binnen de Drie-eenheid Zelf. Niet dat de Zoon minder is dan de Vader (dat is de ketterij van de Arianen), maar wel dat Hij functioneel Zich in liefde aan de Vader onderwerpt. En raken we hier niet kern van ware onderdanigheid? Liefde die de ander uitnemender acht dan zichzelf. Wordt de schoonheid van Christus zo niet des te heerlijker? Macht en nederigheid tezamen, Leeuw en Lam tegelijk, Heer en Knecht ineen. Hoewel volkomen gelijk aan de Vader, van hetzelfde wezen, tegelijk in liefde onderdanig aan de wil van de Vader – als een rolmodel voor mensen op aarde. Vrouwen én mannen! Vrouwen: om in navolging van Christus hun mannen onderdanig te zijn: zoals Christus aan de Vader. Mannen: om in navolging van Christus hun vrouwen in liefde te leiden, zoals Christus de gemeente (Ef. 5:25).
Daar is één ding wel onmisbaar: dat ons hart is ingewonnen door de liefde van Christus. Zonder die liefde is onderdanigheid een farce, verhulde hypocrisie. Wat geldt voor Christus, geldt ook voor christenen: alleen de liefde maakt onderdanig. Zou dat niet de reden zijn dat wij zo’n moeite hebben met onderdanigheid: omdat de liefde ontbreekt? Alleen liefde maakt rebelse harten zacht. Dan ervaren we: ‘Mijn juk is zacht, Mijn last is licht’. Wat schittert die liefde, juist rond Kerst. Het doet een appèl op ons. ‘God is al nederig en de mens nog trots?’ (Augustinus) ‘Mijn juk is zacht, Mijn last is licht’. Zo wordt onderdanigheid een reflectie van de schoonheid van Christus en kunnen mannen, vrouwen en kinderen op duizend plekken en manieren iets weerspiegelen van de veelvuldige rijkdom en schoonheid van God en Zijn plan.
Gepubliceerd: 16-12-2022
dr. M. Klaassen
Ook interessant
Commentaar: Kinderen opvoeden in regenboogtijd
Op 11 oktober is er de Coming-Outdag, die steeds zichtbaarder is in de maatschappij. Dat is één van de vele dingen waardoor
De bijzondere zegen van dienstbare vrouwen
Bijbelse vrouwen krijgen soms een bijzondere taak in het openbare, kerkelijke of gezinsleven. Zij mag dan op bijzondere wijze tot zegen zijn.
Commentaar: Over de regenboog en de aap van God
Op 11 oktober was het ‘coming-outday’, een dag waarop er overal regenboogvlaggen wapperden. Mooi, dat zo’n Goddelijk teken gebruikt wordt, toch? Nou,
De naam van de ‘deugdzame huisvrouw’ is Wijsheid
De vrouw in Spreuken 31 is geen Bijbelse standaard die exclusief voor vrouwen geldt. Ze is de personificatie van praktische wijsheid.
Moeders zijn ondergewaardeerd, maar onvervangbaar!
Moeders zijn onvervangbaar! We moeten hen niet beoordelen op hun economische waarde, want dan meten we met de verkeerde maat.
Overhandiging boekje Relatievorming in Tweede Kamer
Een cadeautje voor je ‘dog mum’
Waarom geloof in God veel verschil maakt voor het huwelijksleven
7 huwelijkslessen van Priscilla en Aquila
Waarom heeft Nederland een ander transgenderbeleid dan de VS?
Populaire artikelen
Wekelijkse nieuwsbrief ontvangen?
Bijeenkomsten
7 april 2025 / 7 april 2025
12 april 2025 / 12 april 2025
16 april 2025 / 16 april 2025
22 april 2025 / 22 april 2025
4 mei 2025 / 4 mei 2025